Mount Gambier – 2150km
Mijn stoere cowboyhoed is getransformeerd in een verkreukeld origami hoedje in mijn fietstas. Twee maal doornat geregend en niet echt veel meer mee aan te vangen. Lente is onvoorspelbaar, net als in Belgie. Ik haal net mijn zonnecreme boven en het begint te druppelen. Heb ik dan uiteindelijk toch mijn regenjas met heel veel tegenzin aangedaan, dan begint de zon te schijnen…
Fietsen… Door wind en regen… Letterlijk…
Als de wind je met grote snelheden tegen de grond smakt, een hogesnelheids-wind, vlak op kop… Als de regen in je gezicht striemt en het verkeer vooral bestaat uit grote trucks die zich de koning van de weg voelen en vlak naast jou met karrevrachten bomen langsdenderen… Als je zo twee dagen aan het worstelen, vechten en ploeteren bent tegen de wind in… Als je voelt dat je het gevecht aan het verliezen bent, en op den duur niet meer aan het genieten bent, dan ben je weg natuurlijk!
Twee minuten later zat ik in een pick-up-auto te tetteren en te vertellen en lag mijn fietsje te bekomen achterin de auto. Een uurtje in de auto, 100 km verder, drie adressen waar ik de komende dagen kan logeren. Waw, ideaal. Geen klapperende tent vannacht die ieder moment in elkaar kan klappen wegens de rukwinden… Ik slaap vannacht bij Opa Eddie. De papa van mijn autostop-chauffeur. Eddie is er 84, woont nog op zijn boerderij en was een bekend wielrenner. Zijn boerderij staat vol met bekers, medailles en meer van dat. Ik word verwend, in de watten gelegd. Een bedje, een badje en een portootje. Opa Eddy staat buiten op mij te wachten terwijl ik deze mail schrijf, en toont me straks de mooiste plekjes van de stad.
 |
 |
 |
 |
Ik weet de sleutel liggen van hun vakantiebungalow op twee dagen fietsen hiervandaan. En een andere zoon woont in Adelaide, waar ik nu ook al verwacht word.
Het leven on-the-road vol surprises, iedere dag, iedere minuut. I love it!!!!
