Meningie – 2400 km
Er was eens een land, ver ver weg van waar ik geboren ben…
Wegen verbinden het ene dorp met het andere gehucht. Soms een aardeweggetje, soms een Princess Highway, soms een kronkel, soms over een heuvel of een heuse berg, maar altijd verder, altijd rechtdoor. Gigantische afstanden die zelfs een reus met zeven-mijlslaarzen niet kan overbruggen.
En ergens in dit magische land is er een meisje op een fiets. Een fiets die lijkt op een dorstige kameel, zwaar beladen, het hoofd fier vooruit. Maar het regent. Het waait. De hele dag vergezellen donderslagen en regenslierten het fietsmeisje. Maar het deert haar niet (misschien wel een klein beetje). Ze zingt mee met de muziekjes, brult naar de oceaan en blijft wuiven naar toeterende chauffeurs.
120km later vallen de beentjes stil. Genoeg gefietst. Tijd om een plekje te zoeken om dromenland binnen te fietsen. Een aardewegje naar het meer, een peperkoekenhuisje in de verte, een krakend deurtje, een dametje en een heertje kijken verwonderd naar het fietsmeisje. Een bordje wordt bijgezet, een glaasje wijn, frietjes en een stuk heerlijk dampende lamsbout worden geserveerd met een magnum-ijsje als toetje.
Sprookjes zijn heerlijk, zeker als je er de hoofdrol inspeelt, en er dus midden instaat.
I like it, I like you, en misschien vooral die hartverwarmende Australiërs die goed voor je zorgen. En vooral ook trots op jou ! Als je het telefoonnr nodig hebt van het Conservatorium om de zaal te reserveren om je verhaal weer te vertellen in geur en kleur, ik kan ervoor zorgen. Dikke zoen, gelijk altijd.