Wanaka

Uren op de fiets, uren om na te denken hoe ik het deze keer kan verwoorden. Woorden zoeken om jullie in geuren en kleuren te vertellen wat ik zie, wat ik voel en meemaak.

‘t wordt moeilijk om niet in herhaling te vallen.

Teveel superlatieven (zoals schitterend, adembenemend en prachtig) gebruiken wordt misschien wat afgezaagd voor jullie. Maar ik kan hier moeilijk anders. Ik val hier van de ene verbazing in de andere. Het serieuze klimwerk in de bergen, de bochten die zich telkens ontplooien in een andere verrassing. Ik val stijl achterover, telkens weer. Een krop in mijn keel, een traan in mijn ogen. Waw, een landschap dat ontroerd.

En dan had ik het nog maar over het landschap. 4 dagen geleden kwam ik een fietser tegen, die me het adres van zijn ouders’ vakantiehuisje gaf. Ideaal om er te pauzeren. Een huis aan het Wanaka-meer. Drie families die er hun vakantie samen doorbrengen. Een komen en gaan van hartelijke mensen. Lekker eten en als dessert 2 Belgische appeltaarten. Ik bleef er langer dan gepland.

Oja, misschien nog wat pech-verhalen om de ballans in evenwicht te houden? Mijn tent heeft het begeven en mijn zonnebril ook. 😉 (gelukkig waren er drie ingenieurs die mijn tentje restaureerden en was de brillenwinkel ook niet ver weg)