OK.

Nu jullie allemaal aan het aftellen zijn tot ik mijn voetjes terug op het Noordelijke halfrond zet,
moet ik jullie nu alvast maar waarschuwen. tijd voor een bekentenis…

Ik praat tegen mezelf. Luidop. Ik praat tegen de dingen. Ook luidop.
Ik zing luidkeels mee met de grappigste liedjes. Meestal als er niemand in de buurt is.

Mijn survival-plakband (Duck-tape voor de kenners) beloof ik een vermelding op mijn website als hij mijn buitenband bij elkaar houdt .

Mijn fiets, mijn trouwe ridder, beloon ik met een kus op het einde van de dag.
Ook de vogels, de bergen en de meren krijgen vaak complimentjes.

Misschien gaat het wel over, eens terug thuis.
Maar nu praat ik zelfs met mijn IPod, mijn foto-toestel en vooral dus met mezelf.
Alles goed met jou, Dorine? Ja, alles super! Merci!

PS. Ondertussen heb ik hier ook een Nutella- en een Capuccinoverslaving opgelopen. ‘t is maar dat jullie daarvan op de hoogte zijn…

PS. De kommentaren op deze blog zijn niet enkel voor mijn zussen bedoeld, maar staan open voor iedereen! (dikke zoen aan mijn lieve zussen, mijn trouwe supporters)