Het lijkt Engeland wel.
Engeland, 100 jaar geleden. Lieflijke dorpjes, kerkjes en zandstenen huisjes versierd met weelderige rozenstruiken en smeedijzeren bankjes. Verscholen tussen heuvel en dal. Berg en wilde natuurgebieden. Tasmania is duidelijk een eilandje, ver van alles. Vorig weekend was er nog een wielrennersrace, met fietsen uit de vorige eeuw, groot wiel van voor en een klein achterwiel. En nu, nu bevind ik me terug in de 21ste eeuw.
Een grote stad, Hobart. Na 2 weken leven en fietsen in puur Natuurgebied is een stad een hele belevenis. Ik zit op een bankje en kijk, lees een boekje en laat het allemaal langs mij passeren.
Mijn fiets heb ik veilig aan het politiebureau geparkeerd en ik slaap vannacht in het park met zicht op de zee. 2 dagen hang ik hier rond om daarna terug verder via de Oostkust naar het Noorden te fietsen.
 |
 |
 |
 |
Ela meid
machtig je stem te horen – alle vriendinnetjes even samen.
wij waren de dag aanhet afsluiten (ik kruip nu in m’n bedje) – jij ontwaakt er na een leuk nachtje 😉
Ik kijk uit naar je terugkomst!
Dikke knuffel x
En hoe zit het met het weer ? Hier alweer te warm voor de tijd van het jaar.